بارانمایه های دختری از جنس من

اسباب کشی

kabiseh — Mon, 20 Jul 2009 18:01:43 GMT

با سیم های رختی روی پشت باممان تار می زدم

که پسر همسایه عاشقم شد

و هر روز...

تمام لباس هایم را از بر بود

و نت های موسیقی ام را...

اما یک روز

دیگر ما از آنجا رفتیم

رفتیم به جایی که سیم های رختی اش

در حیاط خلوت بود

و از دیوار هایش موش می چکید

صومعه

kabiseh — Fri, 27 Feb 2009 16:38:18 GMT

بخار روي شيشه هاي پنجره...

لب هاي من نبود كه به چشم هايت دوخته مي شد

و قديسه ي نگاهت را

در ميان صومعه هاي تاريك اذهان بسته ي تارکان دنيايي

كه نفس هايم را در پشت شيشه هاي پنجره حبس مي كرد:

آبستن اين گناه معصوم

آرام باراني نم نم

نه نزاييدش نيامد

نيامد تا اين پاكي نحس مشروع بماند

تو ماندي و صدايم

رعد اين روز هاي ابري را

در فصل هاي خشكي كه پشت سر مي گذاشتي

خاموش كرد

و سر انجام كهنه هايي كه خيس نشدند

پوسيدند

تار تار

در زنگار گلوي مادري كه هرگز متولد نشد!

ويران

kabiseh — Tue, 23 Dec 2008 20:56:48 GMT

مثلا گريه ام را نديد و رفت

مثلا بغض نكرده بودم كه آفتاب از فرسنگ ها راه نوري فقط مي آمد

براي خشكيدن خيسي هاي روي...

دلم را مانده بود به راهي كه دريا نداشت

مستقيم به صورتم مي رسيد و بعد مي رفت پايين و آرام...

گر مي گرفتم

و نفس هايم كه حالا باد باد موهام را مي ريخت به راهي

كه شور مي بوسيد لب هاي سرريز شده اش را

به راهي كه صداي موج هاش ديوانه ام مي كرد بي آنكه دريا...

مثلا شماره ي چشم هاش بالا رفته بود

از تمام شيشه هايي كه مرا محو نشان مي داد

انگار كه محض رضاي خدا تميزشان كرد

و دستمال سفيدم.... كه حالا ديگر

گر مي گرفتم كه هنوز

ذره ذره پاك

از حال مي رفتم

و بعد مثلا اين اتفاق نبود كه ويرانم كرد!

کودکانه

kabiseh — Sun, 07 Dec 2008 08:24:18 GMT

صدای گریه ی کودکی که متولد می شد

در لابه لای دست هایی که به گٍل نشسته اند

آن همه پروانه که پراندند......

گل هایی که چیدند ....

و روزمرگی ها....

تو اما یک جایی صدای گریه ات را بریدی

و کودکانه ی لبخندت را

پوشاندی بر عریانی آن همه گناه

بر صدای گریه ی کودکی که بعد از تو متولد می شد

و هنوز هم....

لبخندی که دریغ نمی کنی

بعد از این همه سال باز هم متولد می شوی

خم به ابرو نمی آوری

و کودکانه ی لبخندت را....

مات

kabiseh — Sun, 28 Sep 2008 19:24:12 GMT

مات شده ام

در صفحه ای که خانه های سفیدش خاکستری اند

و در برابرم یک سپاه زخمی با اسب های بیمار التماس می کنند از بازی منصرف شوم

اما انگار نمی فهمند

آهای من ماتم نمی توانم حرکت کنم...

آهای...

خانه ها یکی یکی زرد می شوند

چشم هایم به پایین می ریزند

از آسمان صدای خش خش می آید

حتما خدا دارد روی ابرها راه می رود

زیر چشم های من

بدون آن که بخواهد منتظر باشد

من اما همه ی پاییز ها را آنقدر منتظر ماندم

که حالا دیگر نمی توانم حرکت کنم

چراغ هایشان خاموش می شود

شاید دیگر وقت خواب است که اینقدر تاریک شده ام

ولی چرا مستطیل ها اندازه ام نمی شوند؟!

و پلک هایم...

آه که هر چه می کنم به هم ...

نمی رسند آن هایی که قرار است برایم...

گریه کنند غم های بی پایانشان را.

چترها دیر باز می شوند

و شمع ها خاموش

سسسسسس!!!!

پروانه ها عزادارند

لباس گرم پوشیده اند تا سرما نخورند

اما هنوز هم عزادارند!

نمی بینی؟!!

حالا باز هی تو بگو چرا حرفی برای گفتن نداری!

آهان یادم آمد

حرف برای گفتن دارم:

ببین! من مات شده ام

می توانی به آن ها هم بگویی؟

کجا رفتی؟!

آهای......

من واقعا حرف دیگری برای گفتن نداشتم...!

پاسخ

kabiseh — Fri, 08 Aug 2008 09:41:18 GMT

در تو تمام مي كنم يك شبه،يك فردا را

در تو كه آرام مني هر چه كه بادا بادا

اي همه تنپوش صدف، موج شررپوش شدم

تا تو رسوب در تنم...... مانده همين يك جاپا

در تو خراب مي شوم ساحل رويايي من

روي لبت مي پوسم بوسه بزن بر من تا:

لحظه ي تبخير شدن از ته خاموشي تو

كوكب هر جا كه شوم باز تويي ماه تو با:

باور پروانه شدن پيله شدي مثل كفن

اين تن مردابي را زود ببر با خود يا:

ناجي من باش بمان شاعر تنتور دلم

با تو چه زيبا شده ام با تو فقط تا هر جا.......

سیزده

kabiseh — Fri, 16 May 2008 13:51:18 GMT

پشت میزی نشسته ای

با حکم نفس هایی که هنوز از حبس بیرون نیامده اند

انگار که سال هاست

چشمان رنگ پریده ای خیره اند

و رعشه ی دستان مرا

میله میله بر دیوار

سایه می زنند

امتداد انگشت اشاره ام تا آن ستاره که دوست داشتم

رفته بود

و تو هنوز داشتی

از لابلای انگشت هایم

احساس شب های پیش را

زیر باران خاکستری دود می کردی

تا اینکه یک شب بی دلیل

آنقدر لرزیدم

که تو از خواب پریدی و دیدی

که من انگار سال هاست که پریده ام...

حالا دیگر نفس هایت

با صدای ثانیه شمار ضرب می گیرند

و به ۱۳ نمی رسند که سرت در جاسیگاری خاموش می شود

ته مانده

kabiseh — Sun, 24 Feb 2008 12:05:18 GMT

میان ماندن و رفتن دچار تردیدم !

صدای جیغ بلندی.... که خوب می دیدم:

به زیر مشت و لگد صورتش کبود کبود

شبیه اینکه بپرسی غریب و بی کس بود؟!

صدای یک زن ته مانده بعد یک شب سرد

دوباره خواهش تلخ کجا؟ نرو؟ برگرد....

شروع هفته ی تکرار بعد هر یک روز

و طعم پاسخ تلخی که برنگشته هنوز:

بخواب راحت جانم بخواب کودک من

صدای یک شکم خالی و شکستن زن

و بعد جیغ خفیفی که از سرم رد شد

سکانس های جدیدی که باز هم بد شد!

صدای سیلی سختی که صورتش را سوخت

و فحش های رکیکی که بر گلویش دوخت:

سکوت و بغض شبانه میان بستر درد

چه فکرهای کثیفی که از سرش رد کرد!

و روز های همیشه... دوباره پشت سرش

نمای هیبت مردی....دقیق تر... پدرش!

دچار سوءظنی بی سبب که دختر من...

تعصب پدران عرب... که دختر من.........

درون گور سیاهش به ماه می مانست

و مرگ چاره ی دردش. همیشه می دانست

میان ماندن و رفتن دچار تردیدم!

و صحنه های سیاهی که باز می دیدم.......

ساده

kabiseh — Mon, 03 Dec 2007 08:30:18 GMT

چقدر ساده می شود بدون تو همیشه مرد

میان سنگسار گل برای مرگ شیشه مرد

چقدر ساده می شود در این زمان منجمد

شبیه این درخت ها در انتظار تیشه مرد

برای من که از تمام ابرها بریده ام

چقدر ساده می شود درون قلب بیشه مرد

دلم برای دیدنت همیشه تنگ می شود

برای ترک اعتیاد اجازه میشه؟ میشه مرد؟

چه می شود تمام شد درون جام حادثه

به جای حالت جنون سریع و بی کلیشه مرد

در این زمین و بی کفن چه بی بهانه مانده است

کسی که مثل( بودنت) بدون تو همیشه مرد

ماه گرفتگی

kabiseh — Mon, 27 Aug 2007 17:44:18 GMT

دیگر برای بی باوری دیر است

دنیا از روز نخست خلقت تاریک متولد شده

و خورشید جز بهانه ای برای

تردد فتون های نور به ظاهر پر انرژی نیست!

همه چیز از ابتدا آنقدر ساکن بوده

که اصل اول نیوتون فرصتی برای اثبات پیدا نکند

و زمین چنان به رخوت زمان تن داده است

که اگر گالیله بود باز هم به خاطر گفتار ناسنجیده ی خود

اعدام می شد

شب ها دروغ نمی گویند

آن ها چیزی برای پنهان کردن ندارند

که تو هنوز داری بر روی بدن من

به دنبال علائم ماه گرفتگی می گردی

در حالی که اصلا خورشیدی وجود ندارد

یک روز از همین روز ها

چند فتون نور به ظاهر پر انرژی

به اشتباه با تو برخورد می کند

و تو تازه می فهمی که بهانه ای وجود ندارد

برای دیدن آثار ماه گرفتگی بر روی بدن من

یک روز از همین روزها تو را

به جرم کشف نکردن قانون جدید جاذبه

از زیر درخت سیب بلند می کنند

و تو هنوز منتظری که یک سیب فقط یک سیب به پایین بیفتد!

شاید بهتر بود که از همان اول زیر درخت پرتقال می خوابیدی

چرا باور نمی کنی که سیب ها خیانت کارند؟!

می دانم که آخر

سر به راه نا کجا می گذاری ب

دون اینکه هیچ کس و هیچ چیز بتواند تو را متوقف کند

شاید در راه نیوتون را هم ببینی

که در بین صد ها کتاب مربوط به قوانین حرکت

دارد سماق می مکد

و کمی جلوتر گالیله را که دارد خودش را دار می زند

آن وقت تو هنوز داری به علائمی فکر می کنی

که هرگز بر روی بدن من پیدا نکردی!